X
تبلیغات
نماشا
رایتل


پنج‌شنبه 4 مهر‌ماه سال 1387
باران

وقتی تعلقات زیبا و شورانگیز زمینی ، آسمان را هدیه می کنند...                                                وقتی در نیمه شبان غریب دلدادگیت آسمان کویر ، بی وقت همراه با اشک و سرایش تو برای چند دقیقه می بارد...                                                                                                                                و فردای آن روز مردم در کوچه و بازار می گفتند باران دیشب بی موقع و عجیب بود...                    پس شعر زیر را گرچه بی ربط اما به یاد بارش بی موقع باران از ابتدای قسمت"باران بارید" تا به آخرش در آن شب به یاد ماندنی...؛ "باران" نام می نهم.

گم شد

آن شب

میان دوایر کوچک و بزرگ افکارش

رویا درمانده شد

لالایی گریه کرد

زمان چند شاخه شد

       از مرکز دایره ی عشقش

نور از مژه هایش روی ثانیه ها تابید...

باران بارید

     پاک و خنک

رویید

       از انتهای غربتش

کسی دیوانه اش خواند

آرام شد!

خندید

دست کشید روی علف های خیس زمان

و بلندتر خندید...

حس طوفنده ی دستانش را در مشت گرفت

فریاد کشید

زمین تنگ شد

آسمان صدایش کرد...

22 شهریور87

20 دقیقه بامداد

+ نه اینکه باران بخاطر احساسات من بارید... "قرین"ِ زیبایش با دل سروده هایم... به یاد ماندنیست...

|| دلگیرم باز! از این نوشتن ها... از آن خواندن ها... چه حاصل از آن چشم های ناباور؟...که همه چیز را با حماقت علم تعبیر می کنند. و انگار کسی نمی خواهد بفهمد علم ناقص است! ، وقتی...                       بعد از چهار سال وبلاگ نویسی و مدام ترک آن و بازگشت دوباره ... اصولا هنوز خودم نفهیده ام من که با این سرعت از وبلاگ نویسی دلزده می شوم ، چرا آغاز می کنم؟!

|| میان آشنایی قلبم با تلاش بی بدیل آرزوها ، هبوط جاودانه ی امکانی... عجیب دوستت دارم...




167079


کلیه ی اشعار و متون وبلاگ متعلق به "سمانه اسحاقیان)"میباشد و هر گونه کپی برداری یا استفاده از آن، طبق قوانین حق نشر، پیگرد قانونی دارد


در این بخش از کدهای مختلف مورد نیاز وبلاگ استفاده شده است و تبلیغات گنجانده شده در آن ها مورد تایید یا رد بنده نمی باشد: