X
تبلیغات
رایتل


دوشنبه 21 مرداد‌ماه سال 1387
"..."

امشب سالگرد مهمترین و زیباترین شب زندگی من است... همین.


پنج‌شنبه 17 مرداد‌ماه سال 1387
موسم رویش تو...

کنار دیوارها بابونه می روید

و دل سرد زمان بی تاب است

کسی از چلچراغ آسمان نور می چیند

و باده های شادیم را لبالب کرده اند

تقدیر دیوانه است

و فاصله ویرانه

کولی باران از کنارم میگذرد

نگاهی می کند از سر شوق

سکه ای از ابر در دستانم میگذارد

و امروز اول بهار است!!

چلچله ای لب دیوار دلم بیقرار می خواند

و قمری ای در شوق چشمانم وضو می گیرد

از سرزمین خیال پروانه ، گلی میچینم

به دستان پاکت میسپارم

میلاد حجم پاک بودنت مبارک

                             

                          "مسافر باران"

روز میلاد تن پاک تو است... آسمان را بنگر...

                                                      شب میلاد تو و دست زمین

                                                      حسرت عاشقی تازه ی دشت

                                                      حسرت بخشش دلدادگیم

                                                      حسرت دیدن چشمان نجیبت هردم

                                                      که نگاهی بکنم مست و خراب

                                                      و ببینی که چقدر دلتنگم...

                                                      که نگاهی بکنی در تب و تاب

                                                      و بگویم همه ی باور این لحظه ی عشق

                                                     دوستت می دارم...

                                                                                "مسافر باران"

                                                                             ۲:۱۵بامداد ۱۷/۵/۸۷

|| به گذشته ام که می نگرم... به همان روزها که نه تو بودی و نه باران ، انگار در لحظه های گذر عمر من همه چیز به این شکل پیش می رفت که تو خواهی آمد... و بعد باران آمد...


پنج‌شنبه 3 مرداد‌ماه سال 1387
وهم

رهاشده بودم

درحجم آرامی از وهم

افق دیدگانم مه آلود بود

شاعری از نی لبکی درد می نوشید

طرح ها می رفتند

و خط ها می آمدند

گوشه گوشه ی دنیای آن سوهای دیدگانم

    حرف تازه ای داشت

                    ودغدغه ای تازه

زمان مرا درهم می کشید

ومن

          تاریکی رها شده ای بودم

بن بست هولناکی بود

گویی ماران دلتنگی

آرام آرام بالا می آمدند

از دو سمت شقیقه های خاطراتم

و گاه از هول خنده هایم

بین گیسوانم پناه میگرفتند

روز در جاری حادثه ها مرده بود

اما من

زنده بودم

 

 

|| آی آدمای سرخوش جایی برای من هست؟!

|| بیچاره دلی که خوش به باران باشد...

|| انسانی که فرشته است انسانیست که همیشه حس کنی مستقیما از آسمان آمده است!! و زاده ی یک طبیعت انسانی نیست. و تو برای من فرشته ای...

|| گاه حس می کنم بار تحملی که بر دوش می کشم بسیار فراتر از سن و موقعیتم است... زمین برای من خیلی کوچک است... 




169091


کلیه ی اشعار و متون وبلاگ متعلق به "سمانه اسحاقیان)"میباشد و هر گونه کپی برداری یا استفاده از آن، طبق قوانین حق نشر، پیگرد قانونی دارد


در این بخش از کدهای مختلف مورد نیاز وبلاگ استفاده شده است و تبلیغات گنجانده شده در آن ها مورد تایید یا رد بنده نمی باشد: