به تو که می اندیشم

زلال هماره ی بازتاب نور

غبار پنجره ها را میگیرد

دلم سفر می کند

تا فراسوها

و حس مبهمی که قادر است

دل سنگ ها را بشکافد

کسی زنده بر دار است!

و راز عروجش را

کسی نه دانست و نه فهمید

و نخواه"ند" فهمید

به تو که می اندیشم

کمی آن سوتر از آن حادثه ی روحانی

پای پرچین بیداری شب

بوته ی رازقی ای می روید

و در آن ثانیه ی رویش خود

در گوش زمان

گریه کنان می گوید:

آه... کو مونس من؟

|‌|| لطفا برای مکاتبه با بنده فقط ایمیل ارسال فرمائید. به دلیل عدم دسترسی به مسنجر قادر به پاسخگویی آفلاین های شما نخواهم بود.

 |‌|| آرام آرام 16 اردیبهشت نیز فرا میرسد و خدا را بر تقدیر زیبایی که عطایم کرد بیش از پیش شاکرم...