حس غریب این فاصله ها را

بسی

به تجربه ی خونین چشم و دل نشسته ام...

از گرد این ثانیه های دردمند

با تبادل معصومانه ی چشم و دل

بسیار سخن سخت

به جانم

خریده ام

در اعتیاد پر از درد روزگار

پای منقل بیداری دلم

پندهای نامفید

          بسیار شنیده ام

ای کاش

کسی به حرمت این قلب عاشقم

اینجا

 میان همهمه های ناتوان

در چرخش دل من و دست آسمان

درک میکرد...

 که دور از تو من چه کشیده ام...

مسافر باران

پینوشت 1: تمدید این ثانیه های دردمند انتظار ، جنون بارور غصه را به قلبم نیشتر میزند... باور کنید من مرده ام و دیوارها در حال مرگ! گناه از هیچ کس نیست. این قانونِ ویژگی هاست که اینچنین پنجره را مسموم کرده است. و پنجره 20 روز دیگر درمان می شود... کاش رازقی تا آن روز پژمرده نگردد...

پینوشت 2: هرگز کینه ای نبوده ام، اما... از کسی که قلب محبوبم را بیازارد، بی شک تنفر آمیز ترین کینه ها را بر دل خواهم نشاند! همین!

پینوشت 3: و یلدای فراق تو را چگونه توانِ تحمل یابم؟ و عطر عید و عود را چگونه در فراق عطر وجود تو در کام کشم؟